Ik heb hem zo vaak geschreven en weer weggegooid, omdat elke versie klonk als een bedrijf dat aan het woord was.
Dus laat me het zeggen zoals ik het tegen je zou zeggen aan een tafel, tegenover je.
BROKEN HEARTS is geen liefdesverhaal. Het is een manier van kijken.
Ik hoefde geen sieradenmerk te beginnen. Er was geen roeping, geen familieatelier, geen nacht waarin alles veranderde. Het liep zo, en ik ging mee, en het bleek de enige eerlijke manier te zijn waarop ik kon zeggen wat ik voel.
Op één punt ben ik het echter nooit eens geweest. Ons wordt geleerd dat schoonheid alles is wat ongeschonden overleefde: het gezicht zonder sporen, de stem die nooit trilde, het oppervlak dat niets te bekennen heeft. Ik heb dat geen dag geloofd. De mensen die ik mooi vind, zijn niet degenen zonder wonden. Het zijn degenen bij wie je het kunt zien, en die gebleven zijn.
Als BROKEN HEARTS een persoon was, zou het iemand zijn die iets heeft doorstaan en weigert het voor te wenden. Elegant, niet gretig om te behagen. Stil, niet zacht. Toegewijd aan twee of drie dingen en onverschillig voor de rest. Iemand die liever door heel weinig mensen begrepen wordt dan door velen gemogen. Vol tegenstrijdigheden, zoals iedereen die het waard is om te kennen: teder en hard, rouwend en ijdel, verliefd op ruïnes en vastberaden om er zelf geen te worden.
Ik ben onzeker, zoals de meeste mensen die dingen maken. Ik heb dat niet overwonnen en ik ga niet doen alsof. Wat er met de tijd is veranderd, is kleiner en nuttiger: ik ben gestopt met de zaal vragen wat ze ervan vindt. De visie is helder, zelfs op de dagen dat ik het niet ben.
Elk stuk draagt een breuk. Ik verberg hem niet en verontschuldig me er niet voor. Het is geen gebrek dat we tolereren, het is het onderwerp. Het is ook het enige onderdeel dat niet herhaald kan worden, waardoor het het enige onderdeel is dat werkelijk van jou is. Perfectie is inwisselbaar. Perfecte dingen zijn van niemand.
En omdat deze stukken zijn hoe ik me voel, mogen ze veranderen. Een ervan kan me op een gegeven moment niets meer zeggen, en dan maak ik er een ander voor in de plaats. Dat is geen inconsistentie. Het is het uitgangspunt: dit is een leven dat gedragen wordt, geen catalogus die beheerd wordt.
Bij jou werkt het andersom. Een stuk kies je niet voor een seizoen: je kiest het één keer en draagt het dan, jarenlang, tot het zilver donker wordt waar je hand het aanraakt en de krassen ophouden van mij te zijn en van jou worden. Het wordt geboren met één breuk, en de rest geef jij het. Ik zal nooit komen zeggen dat het uit de mode is. Zo'n stuk wordt niet vervangen: het wordt gedragen, het slijt, het wordt aan iemand nagelaten.
Niets hier bestaat voordat jij erom vraagt. Er is geen magazijn achter deze pagina, geen plank met jouw stuk er al op.
Wanneer je het vraagt, begint het stuk te ontstaan. De techniek heet verloren-wasgietmethode, en de naam zegt alles: om jouw stuk te laten bestaan, moet er iets verloren gaan. Het was brandt weg, de mal wordt gebroken om het metaal vrij te maken. Zo wordt het geboren, en het gaat door meer handen dan je je kunt voorstellen. Daarom wacht je. Het wachten is geen vertraging. Het is het bewijs dat niemand het vóór jou had.
De rest van het technische gedeelte bespaar ik je. Hoe lang het duurt, wie wat mag bestellen, wat er gebeurt wanneer een stuk wordt teruggetrokken: dat staat elders op deze site, en eerlijk geschreven. Deze pagina is voor het ene ding dat ik echt wil dat je weet.
Je koopt geen sieraad. Je vertelt me dat we het over iets eens zijn. Dat wat brak en weigerde te verdwijnen meer waard is dan wat nooit werd aangeraakt, omdat het ergens is geweest en teruggekomen is.
Als dit je bereikt, is het voor jou gemaakt. Als het je niet bereikt, heb ik het liever zo: hou je geld, en het stuk blijft niet bestaan.